Hoi hoi! Ik ben Louise. Wat valt over mij te vertellen? Ik ben een weegschaal uit 1970, die veel heeft meegemaakt maar toch verliefd is op het leven. Ik ben een chaotische, onhandige, impulsieve, emotionele, hoog-sensitieve, eigenzinnige kletskous. Ik ben zeer geïnteresseerd in het wereldgebeuren maar soms heb ik meer dan genoeg aan mezelf. Mijn grote passies zijn katten, muziek, theater en boeken maar ik heb nog veel meer liefdes. Ik woon in Dordrecht met mijn katten en leef mijn leven, op mijn manier, met de mensen om me heen, met zwarte momenten maar meestal fel in kleur. Lees mijn log en je merkt vanzelf wie ik ben en wat me bezighoudt. Welkom in mijn wereld. Ik hoop dat je verblijft er bevalt
Lotje, juli 1995 - 26 april 2006, voor altijd levend in mijn hart
Als je, net als ik, gek bent op Diddl, moet je even op de banner klikken. Dan vind je allerlei muizeleuke dingen
Heerlijk! Er was wel een paar dingen, die moesten maar verder kon ik de tijd invullen zoals ik wilde. Geen wekker, tenzij ik daar voor koos (en dat gebeurde een paar keer) en verder de vrijheid. Zalig! Het zou wel een vrij actieve vakantie worden. Ik had wel een missie, wat plannen, sommige vastomlijnd, andere wat losser en er was ook de ruimte voor spontane acties en ik hield ook nog tijd over om met een boek op de bank te zitten. Verveeld heb ik me geenszins.
Ik had dat stukje best kunnen gaan lopen maar Will moest toch naar de tandarts en vond het geen probleem even van de route af te wijken om mij te droppen. Hij stond erop en ik heb me maar overgegeven. Kees en Diana waren er ook en ik vond het leuk hen weer eens te zien. We zaten in de tuin en "ouwehoerden" een beetje. Heel gezellig. Aafke's cadeau (Brussel van 
In een grijs verleden ben ik daar met Martina een keer geweest en ik wilde al heel lang nog eens terug. Misschien dat het goede presteren van een paar Luxemburgse wielrenners in de Tour de France (ik ben een grote fan van Fränk en Andy Schleck en vind Kim Kirchen ook erg goed) het extra gestimuleerd hebben maar het verlangen bestond al heel lang. Ooit wil ik echt op vakantie in het Groothertogdom want ik ben heel erg gecharmeerd van het land maar nu volstond een kort bezoekje maar hoe pakte ik dat aan? Na het nodige speurwerk op internet had ik een idee. Nu nog de uitvoering. Daarom toog ik naar het station maar hier in Dordrecht bleek ik niet te kunnen krijgen wat ik wilde hebben dus stapte ik op de trein naar Rotterdam. Ik kom regelmatig op Rotterdam Centraal maar was nog nooit boven geweest waar de kaartjes verkocht worden. Toen ik aan de beurt was, bleek ik het verkeerde loket gekozen te hebben maar uiteindelijk kwam het goed. En de uitkomst bleek nog beter dan verwacht. Ik had gekozen voor een vierdaagse Interrail One Country (vroeger heette dat Euro Domino; met Chantal heb ik zo ooit door Denemarken getourd) België en zou dan vanaf de grens een kaartje naar Luxemburg kopen maar de dame die mij hielp, ontdekte tot haar eigen verbazing, dat er ook een Benelux-Pass bestond waarmee ik voor hetzelfde geld ook mee naar Luxemburg kon. Dat was natuurlijk een kolfje naar mijn hand en zielsgelukkig toog ik naar huis. Ik kon haast niet wachten om op de trein te stappen.
Tot Roosendaal had ik een Nederlands kaartje en daarna ging mijn Interrail in. Ik kon lekker gaan zwerven. Ik ontdekte dat er op station Antwerpen Centraal het een en ander veranderd was maar dat zou ik later wel uitzoeken. Nu liet ik me tot station Brussel Zuid rijden. Daar zou ik verder mijn plan trekken. Op mijn 19e, toen Martina bij ons logeerde, ben ik met haar ook een aantal dagen wezen treinen, voornamelijk door de Benelux maar ook met uitstapjes naar Frankrijk en Duitsland en destijds waren we op diverse stations waaronder Brussel Zuid. Dat was 18 jaar geleden en inmiddels is het flink veranderd. Niet zozeer boven bij de sporen maar de hal is enorm met winkels, eetstalletjes en ik weet niet wat. Dat geld trouwens voor meerdere stations die ik nog van vroeger ken. Omdat ik de tijd had voor de volgende trein die ik gekozen had zou gaan, keek ik rond en sloeg wat proviand in. Mijn volgende doel was Leuven. Per boemel en zo deed ik plaatsjes aan als Erps-Kwerps. Dan moet je echt in België zijn, hoor. In Leuven at ik een hapje en schafte mij een spoorboekje aan. Het kostte wel 10 Euro maar daar heb je wel wat voor en het zou nog uitstekend van pas komen. Mijn volgende doel was Luik maar het deel van de trein waarin ik zat bleek naar Genk te gaan. Ik kon in Landen, waar de trein geplitst werd, overstappen maar ik besloot mijn reisdoel te verleggen naar Hasselt. In Luik kwam ik nog wel. Hasselt is niet zo groot dus er was weinig open maar ik kon er kiezen uit diverse bestemmingen, waaronder Antwerpen. Ik nam hier niet de Intercity via Aarschot maar stapte in de Interregio die onder andere Zolder, Balen, Mol en Geel aandeed. In Antwerpen Centraal kwam ik aan op het "oude" gedeelte van het station. Ik liep het Astridplein op en ontdekte dat de werkzaamheden die bij mijn 
Blankenberge. Dat was misschien niet helemaal handig. Ik besloot vrij spontaan naar de kust te gaan maar vergat dat het een zomerse zondag aan het eind van de zomervakantie was en dat Belgen op veel vlakken niet anders zijn dan Nederlanders. Heen was het rustig in de trein maar toen ik tegen zessen uit wilde stappen, bleek dat bijna onmogelijk. Een horde strandgangers die naar huis ging, bestormde de trein en gaf aankomenden feitelijk niet de kans om de trein te verlaten. Toen ik dan toch op het perron stond, bleken er nog hele volksstammen te wachten en ik gaf het idee om per kerende trein terug te gaan maar direct op. Er gingen diverse treinen uit de badplaats maar die waren in een mum van tijd bomvol. Zelfs op de balkons was geen plek meer maar ik had geen haast. Er kwamen wel andere treinen. De NMBS kondigde ook extra treinen aan dus ik wachtte wel tot het gekkenhuis een beetje tot bedaren kwam. Dat gaf mij ook de kans een beetje rond te kijken. Een uurtje later had ik een plekje in een extra trein naar Gent. Daar heb ik de eerste trein genomen die vertrok. Daarvan was de bestemming toevallig Brussel. Op het Zuid-station bleek de Benelux-trein nog steeds vertraging te hebben en daardoor had ik die nog en hoefde ik in Dordrecht niet zo lang op de bus te wachten. Mijn eerste zwerfdag zat erop. Nog 3 te gaan.
afgeschaft (heerlijk dat Vlaams) en dat de volgende trein richting Namen een half uur later zou gaan. Ik had natuurlijk mijn plannen om kunnen gooien maar wat in mijn kop zit, zit niet in mijn kont. Dan kwam ik maar wat later aan maar ik ging die dag naar Luxemburg! Ik dook ondertussen de stationshal in. Ook op dit station is die groot en er is van alles en nog wat. Op mijn gemak heb ik wat dingetjes aangeschaft en daarna ging ik richting Namen. Dankzij mijn spoorboekje kon ik simpel een alternatief uitstippelen. Uiteindelijk kwam ik toch op hetzelfde punt uit. In Namen was ik toe aan koffie. Nu is mijn Frans nogal matig maar ik kom er toch nog wel een eind mee. Een Cappucino bestellen lukte nog wel en ja, ik wilde het meenemen maar bij de volgende vraag moest ik het antwoord schuldig blijven. "Je ne comprend pas" (ik begrijp het niet) bracht uitkomst. Er werd mij een dekseltje getoond. Oui, dat wilde ik graag. Vervolgens boemelde rustig genietend van het heuvellandschap verder, zag een verdwaalde kinderwagen op het stationnetje van Natoye en kwam terwijl het weer slechter werd aan in Ciney, waar de IC naar Luxemburg mij oppikte. Ik had tot het eindpunt kunnen blijven zitten, zoals de vorige keer maar ik had een alternatieve route ontdekt dus stapte ik in Arlon uit. Aan de andere kant van het perron stond de trein naar Bertrix en die bleek ik ook te moeten hebben om in 
Rodange te komen. De aardige conducteur kwam mij nog een keer vertellen dat we dit plaatsje bereikten maar dit wist ik zelf ook al. Niettemin dankuwel. Ik was in Luxemburg! Tenminste in het land. Nu moest ik nog naar de hoofdstad. Door een vergissing in het spoor, moest ik iets langer in Rodange blijven dan de bedoeling was maar dat kon mij niet deren, evenmin als het weer. Het was inmiddels hondenweer, in dit geval niet Oud-Hollands maar Luxemburgs maar ik was gelukkig want ik had mijn missie volbracht. Algauw was ik via Dippach op weg naar Luxemburg-stad. Ook hier was het station aanzienlijk veranderd maar dat is niet raar na zoveel jaren. Bij mijn vorige bezoek was het erg warm en zonnig geweest; nu was het nat en guur wat mij ervan weerhield uitgebreid te gaan wandelen maar ik was blij dat ik er was en ik ga zeker terug om de boel uitgebreid te verkennen. Wanneer weet ik nog niet maar het gaat gebeuren. Het duurde nog een flinke tijd voor de trein naar Luik zou gaan maar dat gaf mij de gelegenheid om alvast een stukje die richting te gaan en een uitstapje te maken. 
Ik nam afscheid van de stad stapte weer op de trein, genoot ondanks de regen van het heerlijke landschap en stapte uit in Ettelbruck. Vandaar week ik af van de hoofdspoorlijn om een bezoekje te brengen aan Diekirch en weer op tijd terug in Ettelbruck om de trein naar Luik te halen. Met een heerlijk broodje in de tas begaf ik mij naar het juiste perron. Na een tijdje werd er iets omgeroepen wat ik amper verstond maar omdat iedereen zich naar een ander spoor begaf, deed ik dat ook en daar kwam met wat vertraging de trein naar Luik aan. Ik genoot van het uitzicht. Zolang ik me kan herinneren, ben ik dol geweest op heuvellandschappen. Als kind kon je mij geen groter plezier doen dan me mee te nemen naar Zuid-Limburg en op mijn 15e was het tussen mij en de Ardennen liefde op het eerste gezicht. Dat is nooit veranderd en al heb ik hogere bergen gezien en daarvan genoten, blijft regio van Mergelland, Ardennen en Eifel (waar voor het eerst kwam toen ik net 18 was) voor mij een van mijn favoriete gebieden waar ik nooit genoeg van krijg. Bij Troisvierges verliet ik Luxemburg. Tot ziens! De rit ging langs Troisponts, Coo en andere lieflijke plaatsjes tot we de Maas overstaken en Luik bereikten. Aan dat station wordt gewerkt en alle diensten zijn in portakabins gehuisvest maar het begint er al indrukwekkend uit te zien. Inmiddels was het weer al flink opgeklaard en op mijn volgende etappe naar Antwerpen via Hasselt, Aarschot en Heist-op-den-Berg zag ik een schitterende zonsondergang. De foto bovenaan is daarvan. Zoals al eerder gezegd, is er het een en ander veranderd op Antwerpen Centraal. Zo duik je komende vanuit Roosendaal op een gegeven moment een tunnel in en kom ondergronds aan. Vanuit Luik was dat ook het geval. Omdat ik wat tijd overhad voor de trein naar Dordrecht zou gaan, ging ik even naar buiten. Alleen hoe kwam ik nu terug. Dat was even goed kijken maar het kwam helemaal in orde en ik veilig thuis.
Ik stapte 's om 14.00 uur op de trein naar Breda. In het 
Er waren nog volop andere mogelijkheden. Op naar Brugge. Zoals zovele stations was dit ook sterk veranderd maar er ging nog steeds een trein naar Kortrijk en kwam het eerste bericht uit Nederland. Familie en vrienden wisten me te vinden, al was ik het land uit. Meestal was het harstikke leuk en werd ik blij van hun nieuws en dat mijn mobiele rekening wat aan de hoge kant zou worden, ach. Had ik maar niet de grens over moeten steken. In Kortrijk kocht ik een enkeltje vanaf de grens naar Lille want ik wilde een klein uitstapje naar Frankrijk maken. Ik ben eerder in Lille geweest en de stad heeft echt wel mooie delen maar die ging ik nu niet bekijken. Ik wilde verder, weer naar België maar daar had ik dus wel weer een kaartje voor nodig. Nu bleek Lille Flanders een beetje groter dan in mijn herinnering en er stond me een rij voor de loketten. Zo haalde ik mijn trein nooit maar het ging iets sneller dan gevreesd en ondanks mijn beroerde Frans wist ik het gewenste kaartje te krijgen. Toen moest ik wel opschieten maar ik redde het. Ik ging niet retour via Moeskroen naar Kortrijk maar ging in de richting van Tournai. De uiteindelijke bestemming van de trein van Luik en daar wilde ik ook heen. Ondertussen moest ik verschrikkelijk nodig plassen maar de wc was dicht. Ik kon het echt niet ophouden tot Luik, hoor. Dat was 3 uur maar toen we als stoptrein in Tournai (de Vlamingen noemen deze stad Doornik) aankwamen, bleef hij daar 20 minuten staan om daarna als IC verder te gaan. Meestal is dat soort oponthoud voornamelijk irritant maar nu kwam het me heel goed uit. Nu kon ik een paar dingen doen, waaronder de wc bezoeken. Man, luchtte dat op. Overigens was de wc in de trein later wel open. De reis ging verder langs plaatsen als Mons (NL: Bergen (Henegouwen), La Louvière en Charleroi en Tamines. Daarna zouden we Namen aandoen maar we bleven ook een tijd bij Ham-sur-Sambre staan. Geen idee waarom maar die dingen gebeuren. De ruime overstaptijd die ik in Luik zou hebben, ging volledig in rook op maar je moet flexibel zijn en je daardoor niet van de wijs laten brengen.
Dat deed ik ook niet. Ik ben wel wat gewend. Het was niet zozeer een tegenslag maar een kans. Ik hield wel vast aan mijn doel maar had ook weer nieuwe mogelijkheden. We kwamen uiteindelijk toch bij Namen en gingen vandaar verder door de Ardennen via Huy naar Luik. Omdat de IC naar Aken geen vertraging had, was die al weg maar een uurtje later ging er een boemel die kant op en ondertussen maakte ik een uitstapje naar Eupen. België kent 3 gemeenschappen: een Nederlandstalige, een Franstalige en een Duitstalige. Die is klein en woont in Wallonië tegen de Duitse grens aan maar ze hebben wel een eigen parlement. Er zijn 2 Duitstalige enclaves, een rond St. Vith in de provincie Luxemburg en een rond Eupen, provincie Luik. Nadat ik een kaartje van de grens naar Aken had aangeschaft, stapte ik in de IC naar Eupen. Via Verviers en Welkenraedt kwam ik daar aan. Het eindstation werd ook in het Duits aangekondigd. Ik had niet zo ontzettend veel tijd maar genoeg om een winkelcentrum binnen te lopen en daar een paar aankopen te doen in een taal die ik wel goed spreek. Dat was echt lekker na al dat Frans dat ik maar deels begrijp. Ik nam de kerende trein maar slechts tot Welkenraedt want dat station werd aangedaan door de IR-trein naar Aken. Ik had ruim 6 minuten maar omdat de boel op de schop lag en op dit kleine stationnetje geen bij de perrons niet wordt aangegeven welke trein er gaat, werd het toch nog even stressen maar ik haalde het en was op weg naar Duitsland. 
In Aken was ik al vaker geweest maar ik had er nog nooit een kaartje gekocht. Na het bestuderen van de vertrekstaten kwam ik tot de conclusie dat het te laat werd om via België terug te reizen dus koos ik een andere route. Op naar het Travelcenter voor een vervoersbewijs. Het was warm en druk en ik was was een beetje moe dus die gast die voor wilde dringen kon de pot op. Had ie maar op tijd van huis moeten gaan. Toen ik eindelijk bij het loket gekomen, bleek dat ik voor niks in de rij had gestaan. Ik moest mijn kaartje naar Heerlen uit de automaat halen. Tussen Aken en Heerlen zijn er wat stations bijgekomen sinds deze lijn deel uitmaakt van de Euregiobahn en het is ook geen NS-lijn meer maar wordt door de DB onderhouden. Zo keerde ik weer terug in Nederland. Dwars door Limburg ging het naar Eindhoven. Daar moest ik het perron even oversteken voor de volgende trein, op weg naar huis.
Ik liet me naar Brussel bollen, hing daar eventjes rond en ging toen richting Dendermonde, een plaats die ik vrij goed ken. Door omstandigheden heb ik er een paar weken doorgebracht en ben ook een paar keer teruggeweest. Daar maakte ik een korte stop voor ik verder ging naar Lokeren. Vandaar ging het naar Gent. En de reis ging vervolgens naar Mechelen. Daar kocht ik bij Het Reizertje wat heerlijke broodjes en daarmee waren mijn "doelen" voor die dag volbracht. Eens kijken waar ik nu heen ging. Hé, Geraardsbergen is wel een leuke bestemming. De reis ging grotendeels door een deel van Wallonië waar ik nog niet geweest was, langs plaatsen als Halle, Ath en Lessines om in Vlaanderen te eindigen en onderweg bleken Belgische schoolkinderen net zo strontvervelend te kunnen zijn als Nederlandse. De beroemde muur heb ik niet gezien, evenmin als ik die eerder van Huy zag, maar het deed niets af van mijn plezier. Vanaf Geraardsbergen ging ik weer naar Gent. Mijn volgende ritje had als doel Sint-Niklaas, de stad die Sinterklaas in het stadswapen heeft. Vandaar ging ik naar een plaats waar ik al eerder was geweest: Leuven maar via een andere weg. Het was inmiddels spitsuur en ik nam een piekuurtrein richting Ottignies. Daarmee stak ik de taalgrens weer over en brachten Franse getallen mij weer eens in verwarring. Langzamerhand werd het tijd om aan de thuisreis te gaan denken
maar een slinger naar Charleroi kon nog wel. Wat ik van de stad gezien heb, kon mij niet erg bekoren maar het langschap eromheen is niet onaardig, zolang het maar niet ontsierd wordt door lelijke industriecomplexen. Van Charleroi Sud ging een rechtstreekse trein naar Antwerpen Centraal. Die nam ik. Via Nivelles (NL: Nijvel, in de jaren 80 berucht van de bende) bereikten we Brussel vanwaar de trein hetzelfde traject als de Benelux-trein. Had ik geweten wat er nog zou komen, was ik gewoon in Brussel Zuid uitgestapte en was wat lekkers gaan halen bij het pastakraampje maar nu tufte ik door naar Antwerpen Centraal. Daar zou ik normaalgesproken een klein kwartiertje hebben maar een blik op de vertrekstaat gaf aan dat dat minimaal 20 minuten extra zou worden. Zelf vermoedde ik dat het nog wel wat meer zou worden want we waren de trein onderweg tegen gekomen. Het leek me sterk dat hij een kwartier voorsprong had en 3 kwartier vertraging zou hij nooit inhalen. Mijn vrees werd bewaarheid en uiteindelijk kwam hij met zo'n 40 minuten vertraging in Antwerpen aan. Tot overmaat van ramp was er ook nog een Thalys uitgevallen waarvan de passagiers ook met ons meemoesten dus de Benelux-trein was ook nog eens overvol maar ik zat wel. Tussen Roosendaal en Dordrecht liep hij nog wat extra vertraging op. Uiteindelijk haalde ik de bus naar huis net. Mijn zwerfdagen zaten erop. Ondanks een paar tegenslagjes had ik er enorm van genoten en vond ik het jammer dat het voorbij was. Het smaakte naar meer maar dat een ander keertje. Er komen meer vakanties.
Op Aafkes verjaardag kwam het weer ter sprake en dinsdag belde ze op om te vragen of ik zin had de volgende dag te gaan. Ja tuurlijk. Alleen de treinreis vind ik al leuk dus trof ik Aafke en Bert woensdag hier in Dordrecht op het station. Met mijn kortingskaart scheelde dat flink op de prijs. Vanwege een kleine vertraging misten we aansluiting in Rotterdam maar na een tussenstop in Amersfoort, bereikten we aan het begin van de middag Groningen. Eerst aten we een hapje en daarna wandelden we naar het museum. Bert en ik vonden het leuk maar zijn wat minder van de musea dan Aafke dus hadden het dus wat sneller gezien en gingen vast wat drinken terwijl zij nog rondkeek. Ondertussen hadden wij het weer over zaken die Aaf niet zo interesseren, zoals wielrennen maar ook zij dook tenslotte weer op. In de museumshop vond ik nog een leuk cadeau voor Theo en daarna gingen we de stad in, waar we goed uit moesten kijken met alle fietsers. We wandelden wat rond en streken neer op een terrasje met uitzicht op de Martinitoren.
We hingen nog een beetje de toerist uit en gingen toen op zoek naar een restaurantje. Na een tip werd dat Napoli in de Astraat. Achteraf las ik vrij gemengde kritieken over dit eettentje maar wij waren wel tevreden. De tafeltjes stonden wel erg dicht op elkaar maar wij hebben er vlot, smakelijk en vrij goedkoop gegeten. Toen we op weg gingen naar het station - we hadden nog een fikse reis voor de boeg - ontdekten we dat we vlakbij het Stripmuseum hadden gegeten. In de trein naar huis vielen we alledrie voor een 3 maanden oude Jack Russell-pup genaamd Bowie. Wat een schatje was dat. Het was niet vroeg voor we thuis waren maar het was een leuke dag geweest.
Gisteren vierde hij zijn 36e verjaardag bij onze ouders in Sliedrecht en al kunnen wij prima zelf reizen, werden we opgehaald. Dosie was heel blij met zijn cadeautje, een stripboek van Rechter Tie. De door Robert van Gulik geschreven historische detectives met de Chinese Rechter Tie in de hoofdrol kenden wij wel maar tot ik ze in het Stripmuseum ontdekte niet als strip maar ik wist zeker dat de jarige het leuk zou vinden. We waren de meeste tijd met ons vijven: mama, Will, Theo, Chantal en ik maar John kwam ook nog langs. Er was natuurlijk taart. We brachten de tijd gemoedelijk met elkaar door. We aten ook gevijven maar even na zevenen was ik de eerste die afscheid nam. Ik had namelijk nog plannen. In 
Gisterenavond trad ze op met als band Alan MacLachlan (gitaar), Ralph Brink (bas) en Roy Bakker (drums), terwijl ze zelf de toetsen en de mondharmonica speelde en uiteraard zong. Katarina heeft een prachtige heldere, krachtige stem waarmee ze een zeer gevariëerd reportoire ten gehore brengt van lieflijke balads tot echte powernummers en de teksten zijn er geen van 13 in een dozijn. In het programma Sex & Money brengt ze voornamelijk zelfgeschreven Engelstalig reportoire van de gloednieuwe, gelijknamige cd en haar vorige album Walk with me. De zaal was lang niet uitverkocht en sommige mensen kwamen niet terug na de pauze maar wij vonden dat niet terecht. Wij hebben namelijk enorm genoten en vinden Katarina een absolute kanjer. Ik blijf haar beslist volgen. Na afloop werden er cdtjes verkocht en gesigneerd en beide schijfjes hebben hun weg naar mijn collectie gevonden. Ik zou zeggen: ga Katarina zien en geniet. Voor ons was het een geweldige afsluiting van de vakantie.
Officieel gingen ze een geregistreerd partnerschap afsluiten maar, zoals wij ontdekten en de ambtenaar tijdens de plechtigheid ook aanhaalde, staat dit, op een enkel punt dat niet aan de orde was voor mijn ouders gelijk aan het huwelijk en is de gang van zaken feitelijk hetzelfde dus spreekt bijna iedereen, niet geheel ten onrechte, van trouwen. De heuglijke gebeurtenis zou plaatsvinden op 5 september om 
Gelukkig had Chantal weer eens een briljant idee waar ik me helemaal kon vinden en waar Theo ook graag aan meedeed. We lieten een lekker ontbijtje bezorgen samen met een roos. Dat leek ons een mooi begin van een bijzondere dag. Ik vond een ontbijtservice op Sliedrecht en Chantal regelde de rest. Verder had ik algauw een idee voor een gedicht. Dat heb ik met hulp van Chantal mooi uitgewerkt en bij Aafke en Bert geprint. Een mooi lijstje eromheen en je hebt een origineel cadeau. Het gedicht luidde zo:
Twee meiden die niet bepaald verzot zijn op winkelen en niet van massa's houden. We doen dat dus echt nooit meer. Het was verschrikkelijk en na een hele middag rondsjouwen gingen we met een paar shirtjes en bloesjes naar huis die we bij ons om de hoek ook hadden kunnen kopen maar we wilden niet helemaal met lege handen terug. Wel hadden we een paar ideeën opgedaan voor onze moeder die van pas zouden komen maar we moesten er nog minimaal een keer op uit. Dinsdag 2 september spreken we af in het centrum van Dordrecht en vast van plan om er iets van te maken, schuimden we de stad af naar geschikte dingen. Gelukkig hadden we succes en na zo'n 2½ uur namen we bepakt en bezakt afscheid van elkaar. Zus, nogmaals bedankt voor je hulp en steun. Nu moest er alleen nog een bezoek aan de kapper gebracht worden. Dat gebeurde de dag voor bruiloft. Mijn haar was al een tijdje toe aan een flinke knipbeurt dus konden de kapsters van 
Mijn haar zat heel behoorlijk. Natuurlijk kreeg ik het niet helemaal meer zoals ik wilde maar mijn wilde haardos was redelijk in bedwang. Ik had nog een extra tas bij me voor wat reserveonderdelen, mijn camera, het huwelijkscadeau, een verjaardagscadeautje voor Will (hij vierde die dag ook zijn 59e verjaardag), een mooie shawl voor 's avonds en wat andere benodigdheden. Het bruidspaar stond erop de niet in het dorp woonachtige kinderen op te halen dus stapte ik na mijn ouders een knuffel gegeven te hebben in de Mazda waar Chantal al in zat. Zowel het bruidspaar als mijn zusje zag er prachtig uit. Will ging later nog Theo (keurig in het pak) halen en met hem naar de plaatselijke 
De Synagoge verloor daardoor zijn religieuze functie en raakte in verval. Het gebouw werd jarenlang gebruikt als opslag. De woning van de Rabbi, onder de Synagoge werd vanaf 1948 nog wel bewoond door het pasgetrouwde stel Kees en Lies. Hun 3 dochters Jenny, Leny en Elly werden er geboren. In 1958 verliet het gezin de kleine woning en raakte het gebouw in onbruik tot het bijna tot een ruïne verviel. In 1994 kocht de Stichting Synagoge Sliedrecht - Hardinxveld-Giessendam het gebouw. In de jaren die volgden werd het gebouw in stukken verplaatst (vanwege een nieuwe woonwijk kon het niet op de oorspronkelijke plaats blijven staan) naar een locatie ongeveer 
Meneer Kitsz deed het echt heel goed als ambtenaar en werkte op een heel leuke manier toe naar het grote moment. Het ja-woord van mijn ouders (zeker dat van mijn moeder) was overtuigd en enthousiast en toen meneer Kitsz in dit Joodse gebedshuis mijn hervormde moeder en katholieke stiefvader door de wet aan elkaar verbonden verklaarde, klonk er luid applaus op. DE KUS moest op bevel van meneer Kitsz nog een keer over want niet iedereen had genoeg gelegenheid gehad om die vast te leggen (er was geen fotograaf maar Chantal, Sandra, tante Jenny, tante Elly en ik waren druk met onze cameraatjes in de weer) maar daar had het bruidspaar geen enkel bezwaar tegen en kuste elkaar vervolgens zo lang dat ze bijna in ademnood kwamen. Tante Jenny en oom Jan traden als getuigen op. Daarna werkte meneer Kitsz toe naar een mooi einde van zijn toespraak en was de mooie plechtigheid voorbij.
Er werden volop herinneringen opgehaald aan die tijd en we mochten overal kijken. Natuurlijk was niet alles hetzelfde meer maar omdat men bij de restauratie geprobeerd heeft alles zoveel mogelijk in de oude staat te herstellen, herkennen mijn moeder en tantes toch nog wel heel veel uit de tijd dat zij er woonden. Omdat we geluk hadden dat het die ochtend (in tegenstelling tot de middag) droog en zelfs zonnig was, konden we ook de tuin in. Daar trof ik nog mijn oude leraar biologie en handenarbeid van de MAVO, die in de tuin aan het werk was. Ik had de goede man meer dan 20 jaar niet gezien en hij heeft vele honderden leerlingen gehad maar toen ik mijn noemde, herinnerde hij zich mij. Of dat goed is, betwijfel ik maar het was wel een bijzondere ontmoeting.
Voor Theo, Chantal en mij had het geen zin tussendoor naar huis te gaan dus brachten we de middag keuvelend door tot het tijd was om naar het restaurant te gaan. Mijn ouders gingen nog even bij mijn oma langs in het verzorgingstehuis om haar een knuffel te geven en gebak te brengen. De reden van de feestvreugde, drong helaas niet tot mijn oma door. Haar dementie is te ver gevorderd om dat nog te begrijpen. Dat is wel heel verdrietig, net zo goed als dat ze om die reden niet bij kon zijn.
Bij elkaar waren we met 20, 25 mensen. Voor we aan tafel gingen, kregen het kersverse paar nog heel wat geschenken, vooral heel veel bloemen. Bijna ieder vrij plekje in hun huis kwam vol te staan met fleurige gaven. Nadat iedereen begroet was en een plekje gevonden had, was het tijd voor het eten. De eerste gang was een koud buffet met veel variatie: salades, vleeswaren, kaas, fruit, gevulde eieren en diverse andere gerechten. Omdat sommigen dachten dat dit alles was wat ze kregen, aten ze hun buik iets te vol maar er kwam nog meer. Eerst een zeer smakelijk groentensoepje. Daarna volgde een warm buffet met allerlei aardappelspecialiteiten, groenten (al dan niet gegarneerd), sauzen, stoofvlees, spiezen, saté en dergelijke. Het was allemaal verrukkelijk. Er was voldoende voor iedereen maar veel bleef er niet over want er werd enthousiast gegeten. We hoefden niet bepaald honger te lijden en dorst evenmin want de bediening kwam zeer regelmatig langs met de vraag of we nog iets wilden drinken en dus zat zelden iemand met een leeg glas. Ondertussen werd er gezellig gekeuveld en had iedereen het naar de zin. Als toetje was er vanilleijs met fruit en slagroom. Hoewel een paar chocoholics voor iets anders gekozen zouden hebben, konden ze ook goed mee leven want het was erg lekker. Mijn nichtje van bijna 4 had toch liever een Raket. Dat bleek geen enkel probleem. Binnen een paar minuten werd er zo'n ijsje aangerukt dat stoomde van de kou. Vervolgens kregen we allemaal een chocolaatje en tenslotte was er nog een koffieronde.
Dat was het teken want vervolgens begonnen de eersten op te staan en afscheid te nemen. Dat nam natuurlijk nog wel even in beslag maar uiteindelijk bleven alleen Chantal en ik met het bruidspaar over. John en Theo hadden al een groot deel van de geschenken meegenomen. De rest ging mee in de Mazda. Chantal en ik werden thuisgebracht door het paar en zo kwam er een einde aan een lange maar prachtige dag, die we nooit zullen vergeten. Mijn ouders hebben echt een geweldige dag gehad en dat verdienen ze ook. Dat ze samen nog maar een heel lang en gelukkig leven mogen hebben. Wie een uitgebreidere impressie wil zien van de dag, kan kijken naar een heel mooi 
Sinds gisteren is onze familie uitgebreid met 2 kittens. Het zijn 2 dametjes en ze heten Dunya en Sassy. Ze zijn op 20 april geboren in Scheveningen en gisterenavond is Chantal ze met onze ouders op wezen halen. 
Natuurlijk moesten de dames op de foto. Dat is duidelijk. Uiteraard heeft Chantal zelf veel meer foto's dan ik maar ik wilde de mijne toch even delen. Ik heb ook mijn eerste filmpje gemaakt. Het is maar kort en misschien niet zo heel spannend maar het gesprek op de achtergrond maakt precies duidelijk waarom ik nog nooit eerder een filmpje gemaakt had: ik had werkelijk geen flauw idee hoe dat moest. Wie het toch wil zien, kan 
Daar komt soms nog heel wat bij kijken want het zijn nu eenmaal niet altijd standaard dingen. Er zijn eindeloos veel varianten mogelijk in de kasten en we krijgen altijd nog combinaties die we nog niet gemaakt hebben en waar dus extra voorbereidend werk aanzit. Ook als de kasten klaar zijn, is er nog het nodige werk te doen want ze moeten ook nog naar de klant. En dan zijn er ook nog andere orders. We hebben dus echt gigantisch veel werk en helaas niet zoveel personeel. Nu is het ieder jaar dat onze drukste periode samenvalt met de vakantietijd dus dat je het met minder mensen moet doen maar als mensen dan ook nog uitvallen om andere redenen - familieomstandigheden, ziekte e.d. - wordt de spoeling wel erg dun en dat moet opgevangen worden door degenen die er wel zijn. Dan zou het mooi zijn als er geen akkefietjes plaatsvinden die ook nog een hoop energie kosten maar die gebeuren uiteraard wel. Dat is nu eenmaal zo. Sommige dingen kun je gelukkig wel delegeren, wat voor mij niet altijd gemakkelijk is omdat ik het vervelend vind een ander iets in de maag te splitsen maar andere zaken moet je echt zelf doen. Het is voor iedereen rennen en vliegen en we zijn vaak dan ook behoorlijk moe maar het geeft ook veel voldoening als het allemaal lukt. Voorlopig is er geen enkele kans dat de verveling toe zal slaan. Voor morgen liggen er alweer de nodige taken op me te wachten en daar komt zeker nog heel wat bij maar al weet ik soms echt niet was ik als eerste op moet pakken, ik moet er niet aan denken dat ik achter een lopende band zou zitten of zo. Dat heb ik een paar jaar geleden moeten doen en daar werd ik heel ongelukkig van. Ik vond dat vreselijk geestdodend. Dan heb ik toch veel liever de uitdagingen op het productiebureau. De komende maanden wordt heel hard werken en tot mijn vakantie (vanaf 29 augustus ben ik 3 weken vrij) zal ik af en toe een dagje vrij moeten nemen om even op adem te komen maar het is straks wel heel mooi om te kunnen zeggen: we hebben het toch weer allemaal voor elkaar gekregen.
Ik zal vast wel wat meer thuis zijn maar dat is helemaal niet erg want ook daar verveel ik me nooit. Er is altijd wel iets waar ik me mee bezig kan houden en dan heb ik het niet eens over het huishouden maar ik heb 3 katten, ik ben nooit uitgelezen en dan zijn nog wel andere dingen waar ik me mee kan vermaken. En er zullen heus nog wel onverwachte dingen komen. Dat etentje gisteren was ook niet gepland en er zijn overal dingen te doen. Komend weekend bijvoorbeeld hebben we hier in Dordrecht het 
Wij gingen ook uit onze plaat. We hebben gedanst en gezongen en gek gedaan. We hadden onszelf een feestje beloofd en dat hebben we ook gekregen. Oude en nieuwe liedjes kwamen voorbij. Een enkele had voor ons niet gehoeven maar met anderen waren we juist weer superblij en wat we erg leuk vonden was een "Doe Maar"-versie van een van de liedjes. Wat ik ontzettend lullig vind, is dat ik niet zeker meer weet welk liedje het was. Ik dacht Aan de kust maar dat kan ik dus niet met zekerheid zeggen. Het gaat in ieder geval op cd uitkomen en daar verheug ik me erg op. Na zo'n anderhalf uur was het officiële concert afgelopen maar uiteraard kregen we nog de nodige toegiften. De heren bleven maar terugkomen. Op een gegeven moment begon de tijd voor ons een beetje te dringen want na half 12 ging de trein nog maar om het uur. Uiteindelijk besloten we, iets voor het definitieve einde, toch maar richting station te gaan maar niet zonder een kaartje (allen anoniem, die op naam waren er uitgehaald) als souvenir mee te nmen. Buiten hoorden we de muziek gelukkig nog en we liepen meebrullend over straat. We waren niet de enigen en anders hadden we ons er nog niet voor geschaamd. Het was immers ons feestje.
De aankleding van het toneel en de cabaretier zijn absurd en spuuglelijk maar helemaal passend bij de vaak absurde situaties die worden voorgeschoteld. Vanaf de eerste minuut word je gegrepen en ga je mee in Richard's wereld vol idiote situaties en personages. Richard is snel en zeer adrem en betrekt het publiek heel erg bij het gebeuren. Hij is niet bang zichzelf te kakken te zetten en springt van de tak op de tak om toch weer bij zijn oorspronkelijke verhaal terug te komen. Tussen alle gekkigheid zijn er ook weer ontwapenende en ontroerende momenten en hij dwingt je bij de les te blijven. Het is een heel persoonlijk programma maar ook vol herkenbare situaties. Geen grote politieke thema maar menselijke zaken komen aan de order en er valt heel veel te lachen. Ik heb een topavond gehad en kan Richard Groenendijk van harte aanbevelen. Ik ga zeker vaker naar shows van hem. Voor dit seizoen zit het er bijna op. Er staan nog voorstellingen in Venray, Hoofddorp, Etten-Leur en Haarlem op het programma maar komend seizoen gaat Na de wedstrijd verder en ik zou zeker eens gaan kijken als ik jullie was. Je krijgt er geen spijt van.
Ik ging voor een leuke avond en kreeg die ook. Voorwaardelijk vrij heet de huidige show van Roué. Het is een erg persoonlijk programma waarin de cabaretier dicht bij zichzelf blijft. Het gaat over zijn angsten die soms doorslaan, over (mis) communicatie, over zijn vermeende ruzie met Najib, over doorgeschoten vrijheden en de gevolgen daarvan. Veel dingen zijn heel herkenbaar en er valt ontzettend veel te lachen. Toen de show min of meer afgelopen was, mochten we ook nog vragen stellen en daar kwam natuurlijk ook nog het een en ander van. Uiteindelijk was de show ongeveer een half uur later afgelopen dan aangekondigd maar dat gaf niet want we vermaakten ons prima. Roué was de rugpijn en andere ongemakken meer dan waard. Roué is een hele leuke, frisse cabaretier voor wie een grote toekomst in het verschiet ligt. Ik zag hem zaterdag voor het eerst in het theater maar ga hem zeker vaker zien, bij voorkeur in de grote zaal (die stoelen zitten beter) maar ik weet zeker dat hij daar terecht zal komen. Ik kan iedereen aanraden hem te gaan zien want Roué Verveer is gewoon leuk. 
Who do you love en I can't sleep without you. Het was weer een groot feest in Rotterdam. 
Frank, Ton, Charles en Ruud waren zeer op dreef met alle oude en nieuwe nummers. Het was weer een avondje genieten. Bij de toegiften was er (voor mij) een verrassend element. Aan het eind van deze toernee heeft Frank regelmatig een gast, die deelneemt aan het project De Ontmoeting en in Luxor was dat de van oorsprong uit Berlijn afkomstige Njmegenaar Sven Ratzke. Sven zong Johnny, een eigen liedje in het Berlinerisch. Ik vond het cabaretesk klinken en erg leuk. Daarna zong Sven ook nog met Frank mee. Ik vond het absoluut een geslaagd intermezzo. Ik heb niet zo heel veel 
Mijn camera bleef in de tas maar ik heb ademloos zitten luisteren en genieten. Wat een heerlijke artiest is Stef toch. Daar zit iemand die vol passie zijn ding doet en dat verveelt nooit. 
En Viggo kan echt wel goed zingen. Verbruid is een voorstelling met Nederlandstalige liedjes, mooie liedjes, grappige liedjes, gekke liedjes, schaamteloze liedjes, lieve liedjes, boze liedjes, droeve liedjes, van alles en nog wat. Overigens hebben de niet-aanwezige NUHR-leden, net als o.a. Paul de Munnik, Thomas Acda (de heren van NUHR zijn vriendjes van 
In deze voorstelling rekent de cabaretier af met zijn alcoholverleden. Hij gaat uitgebreid in op zijn inmiddels overwonnen alcoholverslaving en hoe het is om nuchter te zijn. Dat valt lang niet altijd mee. De wereld nuchter zien, is soms erg confronterend en je mist kicks. Het onderwerp lijkt misschien zwaar maar Javier brengt het op een manier die goed te verteren is en vaak hilarisch is. Er valt heel veel te lachen en dat deed de zaal dan ook uitgebreid. Het blijft tenslotte wel cabaret. Na bijna anderhalf uur verliet ik, blij dat ik deze show gezien heb, het theater en ik ben al erg benieuwd naar zijn volgende show, die waarschijnlijk niet zo heel lang op zich laat wachten, aangezien ik naar een reprise ben geweest. Ik vind Javier Guzman erg goed en blijf hem absoluut volgen.
en zo is hij ook in de theater te zien met het soloprogramma Slagdroom. Hoe kun je dit het beste omschrijven? Komisch muziektheater? Het is muzikaal en grappig. Cesar wilde vroeger clown worden maar ook drummer en die 2 liefdes kan hij uitstekend kwijt in deze voorstelling. Hij komt op een heel bijzondere manier op (het duurde even voor ik het doorhad) en zat daarmee de toon voor een avond vol muziek en humor. Hij drumt, laat zien dat heel onverwachte voorwerpen als percussie-instrument kunnen dienen, er zijn imitaties van drummers, alterego marionet Corretje speelt een rol, er is een stoelenact, het geheim van het jasje wordt onthuld, er blijken heel veel spreekwoorden en gezegden uit het drummen te komen, er zijn allerlei gadgets en op een buitengewoon humoristische wijze vertelt Cesar over zijn carrière en het drummen. De avond is zeer afwisselend en niks duurt zo lang dat het saai of vervelend kan worden. Zowel het publiek als de drummer heeft een buitengewoon genoeglijke avond. Tijdens deze show krijgt Cesar de kans om zijn vele talenten optimaal te etaleren en wordt hij uiteindelijk, als het afbreken van het drumstel niet helpt, door drumtech Gabor letterlijk van het podium gesleurd. Cesar is een rasentertainer. Dat wist ik al maar deze show laat nog meer kanten van hem zien. En over ruim 2 weken zien we hem weer maar dan "gewoon" met George, Barry en Rinus. Ook altijd leuk.
Wij gingen naar de solo-voorstelling Allennig II. Daarin staat hij dus alleen op het podium met heel veel gitaren, mondharmonica's, een banjo, een mandoline, een sas en een piano, die hij allemaal bespeelt. Daniël vertelt heel veel, veelal dingen die heel herkenbaar zijn, en heeft overal een liedje bij. Die zijn in het Drents behalve 1 maar dat is dan een Nederlandse vertaling van een liedje, dat oorspronkelijk in het dialect geschreven was maar persoonlijk vind ik dat Daniël zich niet teveel moet vermoeien om Nederlands te proberen te zingen. Drents past gewoon veel beter bij hem. Hoewel het niet zijn vak is, vind ik Daniël een komisch talent. Vermoedelijk doet hij het niet express maar je ligt constant in een deuk om hem. We hebben heel veel gelachen maar de liedjes zijn ook gewoon erg goed. Dat is tenminste mijn mening. Waarschijnlijk is Daniël Lohues een artiest waar je van houdt of niet en wij doen het wel. Het was wel de eerste maar beslist niet de laatste keer dat ik naar een optreden van de man uit Erica ben geweest. Als hij met een volgend programma in de buurt komt, ga ik zeker weer proberen kaarten te krijgen.
, zodat ie nu goed staat. Dat was voor Sophie direct aanleiding voor een nieuw onderzoek want er was iets veranderd en ze is helemaal geen nieuwsgierig Aagje of zo. Ze moest er even aan wennen maar ze maakt nu veel gebruik van het nieuwe meubelstuk, nog niet zo zeer om haar nageltjes aan te scherpen wel als speel- en ligplaats. Een van de bloemetjes die eraan zaten, had ze er al snel afgesloopt maar het andere bloemetje en een belletje hangen er nog wel aan.
Gezien de ervaringen van de vorige keer, deed Chantal de suggestie Sophie in mijn rugzak te stoppen maar daar was het dametje het niet helemaal mee eens. Na een poging of 5 en een gelijk aantal hele of halve ontsnappingen was duidelijk dat dit niet ging werken. Dan toch maar in het mandje maar waar was het deurtje? De klok tikte genadeloos en aangezien het spreekuur in Crabbehof maar een half uurtje duurde, stond ik op het punt de expeditie op te geven maar daar was dan toch het deurtje. Na wat prutsen zat dat erin maar nu Sophie nog. Ik greep haar in haar kladden en onder enig protest ging ze naar binnen. Het was bijna 1 uur dus zette ik de sokken er maar een beetje in. Het is niet zo heel ver naar de Thorbeckeweg maar als je met een mand met daarin een verongelijkt kattenbeest aan je hand loopt, lijkt dat stukje naar Crabbehof ineens een soort voetreis naar Rome maar om 10 over 1 stoomden we als een briesend paard de dierenartspraktijk in.
En dat viel er genoeg. Dat de liedjes allemaal nieuw waren (ik had er een paar al wel van de zomer gehoord bij de laatste uitvoering van Storm), vond ik persoonlijk geen enkel bezwaar. Het zijn prachtige liedjes, zoals we dat van Stef gewend zijn. Ik heb genoten van liedjes als Geen verweer, Kloofstraat, Ek wil, Tuine van die Kompanjie, Antwerpen, Voltaire, Galilei, Minder Meer, Tao, Sout van die aarde, Nachtlied, Koning van je tijd, Vaarwel, Gebed, Mozambiek, Gelukkig, De omgekeerde tijd en een aantal andere. Buiten zijn hart uit zijn lijf zingen, droeg Stef ook een paar keer voor uit Ja en vertelde hij allerlei verhalen en anekdotes. Over Afrika, zijn opa uit Molenaarsgraaf (als geboren Alblasserwaardse ken ik dat dorp natuurlijk), over Antwerpen en over vele andere zaken. Wat een verteller is die gozer, toch. Soms waren we ontroerd en soms hebben we ons de tranen gelachen. Een avondje Stef is echt goed voor een mens. De tijd vloog om. Toen we de zaal verlieten, bleek het al tegen elven te lopen. We konden het nauwelijks geloven. Buiten stond Bert al op ons te wachten. Die trouwe ziel rijdt wat af voor die idiote meiden. Thuis heb ik uiteraard nagenoten met de 2 demootjes en ik kijk enorm uit naar 26 april want dan mag ik nog een keertje. 
en die spullen moesten naar mij dus staken we de rivier over. Zuslief stond al op ons te wachten. Buiten het eten e.d. was er ook nog een verrassing: een cadeautje voor de katten en mij. Mijn mormels hadden nog geen krabpaal maar nu dus wel. Eentje die past in mijn qua ruimte niet overbemeten huiskamer en ook nog helemaal voldoet aan mijn voorliefde voor felle kleuren. Tja, de geefster kent me heel goed. Ik vond het echt waanzinnig lief en ben echt helemaal hyper van deze verrassing. Ik weet ook niet wie er blijer mee zijn: de katten of ik. Natuurlijk moest deze gulle gift op de foto en Sophie was gaarne bereid als een volleerd fotomodel te poseren met dit nieuwe supersonische meubelstuk. Ze heeft het al uitgebreid onderzocht en daarvoor een van haar nieuwere lievelingsplekjes, de kattenmand, te verlaten maar zoals jullie kunnen zien, heeft Casper haar op die plaats al vervangen. Troel, je bent een engel en de mormels en ik gaan heel veel plezier hebben van dit prachtige geschenk. Nogmaals dankjewel.
. Puur genieten. Ik had ze dit seizoen al in 
Sophie werd in haar mandje gezet, ik kreeg nog een paar adviezen en een doosje antibiotica en we gingen op huis aan. De reis vond ze ook nu niet zo'n succes en dan zat ze nog achterstevoren in dat mandje ook maar met die kap viel omdraaien niet mee. Ze deed wel verwoede pogingen, waarbij het mandje bijna van de bank viel, en uiteindelijk had ze het ook voor elkaar. Thuis mocht ze natuurlijk direct uit de mand. Buiten dat ze die kap om had, was er aan haar eigenlijk niet te merken dat ze een operatie had ondergaan. Ze was helemaal bij en haar aanhankelijke zelf. Die kap vond ze buitengewoon irritant en probeerde ze steeds af te krijgen en ik had ook erg de neiging haar van dat ellendige ding te verlossen maar kon me nog beheersen.
Ik ben absoluut geen kenner van de Fado maar ik vind het interessant andere muzieksoorten te leren kennen dus ging ik ook met een open geest richting theater. Ik zat keurig op rij C in een zeer goed gevulde (behoorlijk wat Portugezen) zaal. Foto's werden er op verzoek van Cristina niet gemaakt. Cristina stond op het toneel met 4 muzikanten: een pianist en 3 gitaristen waarvan een met een Portugese gitaar, die er aanmerkelijk anders uitziet dan de meer bekende Spaanse gitaar. Ik dacht eerst dat het een mandoline was of iets dergelijks maar dat bleek niet het geval te zijn.
uit de hemel vallen. Volgens mijn kalender is het 24 maart dus is het helemaal niet de tijd meer voor sneeuw maar op dit moment is het winter. De foto heb ik net gemaakt. Eigenlijk was ik al klaar met mijn log maar 
In die mand wordt je vervolgens naar een vreemde plek ver weg gesleept. Daar laat je vrouwtje je achter bij wildvreemde mensen, die in je gaan prikken en zo. Wat ze daarna met je gedaan hebben, weet je niet want je sliep maar als je wakker wordt, ben je suf en misselijk, heb je pijn en blijk je in een hokje opgesloten te zijn met de een of andere rare lampenkap op je hoofd. Dan komt het vrouwtje terug, word je door zo'n vreemd mens weer, nota bene achterstevoren, in die mand gepropt en maak je weer een verre reis in de bus. Thuis word je wel vrijgelaten maar die idote kap laat het vrouwtje zitten en dan maakt ze nog foto's van je ook. Je zou zo'n mens voor minder wat aandoen maar zo is die arme schat niet.
reisde 
Omdat mijn vrienden nog nooit op deze locatie waren geweest, mocht ik als reisleidster optreden. Vanuit het station liepen we zo de Arena Boulevard op. 
Dat er met grote regelmaat mensen langs ons wilden om naar de bar te gaan was vrij irritant en voor ons zaten types die het duidelijk niet begrepen hadden en die we met liefde hadden willen wurgen maar verder was het echt prachtig. Er waren solonummers van Bløf, solonummers van KODO en gezamelijke nummers en die wisselden elkaar af. Sommige liedjes van Bløf werden wel heel bijzonder. Aanzoek zonder ringen werd 2 keer gespeeld, als openingsnummer en aan het eind van de gewone set maar het klonk beide keren volslagen anders dus dat was geen enkel probleem. Ik weet niet alles meer wat gespeeld is maar wat ik me nog wel herinner waren Een manier om thuis te komen, Harder dan ik hebben kan, Kauwgom thee en wierrook, Welkom thuis, Dansen aan zee, Halverwege, Meer van jou, De mooiste verliezers, Omarm, Alles is liefde, Mens. Ik weet zeker dat ik wel wat vergeten ben maar dat willen jullie me hopelijk vergeven.
. Wat die mensen met die instrumenten is gewoon waanzinnig. Dat is pure KUNST. De bierhut trilde letterlijk en figuurlijk op zijn grondvesten. Je moet het zien en horen om het te geloven. Ik ken de namen van de muziekstukken niet maar ze waren buitengewoon indrukwekkend. Een avond KODO is een unieke ervaring.
. Via Duivendrecht en Schiphol, waar we nog even iets haalden, arriveerden we om kwart over twaalf in Dordrecht. Mijn vrienden hoefden alleen maar het perron over te steken voor hun verderde reis naar Breda en Etten-Leur. De trein stond al klaar. Ikzelf haastte me naar het busstation in de hoop de bus nog te halen. Ik was op tijd en de bus was te laat dus dat was geen probleem en ik mocht nog gratis mee ook. Altijd leuk. Even na half 1 was ik weer thuis bij Trixi, Casper en Sophie. Een schitterende ervaring rijker, die ik voor geen goud had willen missen. En vandaag doe ik lekker rustig aan maar er staat alweer een volle week voor de deur met een paar dingen waar ik me enorm op verheug. 
Ik wist natuurlijk al dat JW een geweldige zanger is en dat werd nogmaals bevestigd door de prachtige liedjes waarmee ik overspoeld werd. Begeleid door een 4-mans band kwamen schitterende, warme, eerlijke, ontroerende nummers voorbij, die raken. Daarbij is JW een sympathieke gast, die veel verhalen rond die liedjes vertelt. Ik begrijp echt niet dat deze jongen niet allang een ster is want in mijn ogen is het echt een briljant. 
Ik had vorig jaar al eens een 
en de nodige andere mooie nummers. Ook werden de Poema's-hits Mijn houten hart en Zij maakt het verschil gespeeld. Die werden op zo'n kippenvel-manier gebracht dat ik de heren van 
Natuurlijk doet VDH het lekker op poppodia maar eigenlijk vind ik ze in het theater nog beter uitkomen en ik kon Martin perfect verstaan. Wat mij betreft maken ze van theaterconcerten de hoofdmoot van hun agenda want daar doen ze het gewoon geweldig goed. Ze moeten beslist de poppodia, festival e.d. niet opgeven maar wel vaker in het theater staan. Ik hoop echt dat ze dat vaker gaan doen. Het past bij ze, vind ik.
Boudewijn en zijn toenmalige vrouw Alma hadden een baby-zoon en Boudewijn kwam tot de conclusie dat de tekst over een vader en zijn kleine ging. Toen was de titel voor het liedje snel gevonden. Het antwoord op mijn vraag van eergisteren luidt (volgens mijn opinie): Jimmy zit bij zijn vader op schoot. Jimmy werd een van de grootste hits van Boudewijn de Groot. Het lied staat op het legendarische album Hoe sterk is de eenzame fietser en daarvan wordt de hoes gesierd door een foto van de zanger, fietsend door de duinen met de kleine Jimmy. Iets anders zou toch onmogelijke zijn geweest?
Nu hoor ik jullie bijna denken: saaaaaai! En dat is dus helemaal niet waar. Ik wist zelf ook niet zo heel goed wat ik precies kon verwachten toen ik gisteren plaats nam op rij 1 in het Oude 
Vervolgens mochten we hem binnenbrengen en werd hij behandeld, terwijl wij weer wachtten. Het duurde niet zo heel lang voor we weer binnen geroepen werden. Dokter Mulder legde ons uit was hij gedaan had en liet ons zien dat Casper weer kon plassen. Hij wilde de plas nog wel even laten onderzoeken en daar moesten we weer op wachtten. Ondertussen gaf hij Cas een prikje om wakker te worden want hij mocht pas mee naar huis als hij helemaal bij was. Het onderzoek bracht verder geen abnormaliteiten naar buiten. Dokter Mulder legde nog uit wat ik verder moest doen en daarna konden we gaan afrekenen. Over het financiële aspect had ik nog niet nagedacht want dat deed er niet zoveel toe. Het bleek een rip uit m'n lijf maar ook als ik dat vooraf had geweten, had ik het gedaan want mijn katten zijn me alles waard. Casper bleek voldoende wakker te zijn en dus togen we met mijn kater, een zak diëetvoer en pijnstillende druppels naar huis. Overigens heb ik gelijk een afspraak gemaakt om Sophie te laten "helpen". Dat gebeurt de 20e. Sinds ze hier is, is ze al 2 keer krols geweest dus dat moet echt gebeuren. Cas is nog wat misselijk van de narcose en zijn lijf is nog wat verdoofd maar hij ligt nu op een van zijn lievelingsplekjes te doezelen. Ik heb Erik gebeld dat ik de rest van de dag thuisblijf. Ik wil graag een oogje in het zeil houden en ik zou me toch niet goed op mijn werk kunnen concentreren maar dat was geen probleem. Morgen weer een nieuwe dag. Dan is Cas vast alweer grotendeels de oude. Hij heeft ons wel even laten schrikken maar het komt goed met hem. Gelukkig want ik wil hem voorlopig nog niet missen.
trad,tot mijn grote verdriet, niet meer op. In 2000 was hij gestopt met optreden omdat de inspiratie op was en kort daarna werd er een vorm van leukemie geconstateerd die hem van een terugkeer op het podium weerhield maar vorig jaar kwam het bericht dat Herman toch weer de theaters inging. Hoera! Toen er een mailtje kwam van het 
Tijdens het optreden blijkt Herman Finkers nog steeds helemaal Herman Finkers te zijn maar Na de Pauze is wel persoonlijker dan voorgaande shows en is soms heel ontroerend maar er valt vooral heel veel te lachen. Herman Finkers is terug en hoe.
Trixi blijft zich verre van die 2 houden. Hare majestein zetelt het liefst op haar troon hoog in de stellingkast en de anderen moeten het niet wagen om te dichtbij te komen. Sociaal en nieuwsgierig als ze is, wil Sophie nog weleens omhoog klimmen maar dat wordt ze door Trixi op een blaasconcert getrakteerd en als ze binnen pootafstand komt op een stevige tik. Nou ja, Trixi is altijd tamelijk schuw en eenkennig geweest. Ze verstopt zich als er bezoek is en andere katten hoeven niet van haar. Het liefste zou ze alleen met mij zijn. Met Lotje was ze nog wel enigszins bevriend maar met haar was ze opgegroeid. Het zou leuk zijn als mijn 3 knuffelmonsters allemaal geweldig met elkaar overeen konden maar Trixi heeft haar eigen aardje en die gaat na bijna 13 jaar niet meer veranderen. Ze is heel lief, hoor maar alleen voor mij. Maar de andere 2 zijn dikke mik en bijzonder sociaal, ook naar andere mensen toe, dus daar kan bezoek wel wat mee en dat Trixi echt een schat is, moeten jullie maar gewoon van me aannemen ;-)
en ik dacht: ja! Woensdagavond was ik toch in Kunstmin dus een kaartje halen was een kleine moeite en gisterenavond toog ik dus opnieuw naar onze mooie schouwburg voor een avondje cabaret.
te gaan overkwam me dat toch (gelukkig kreeg ik een jaar later een herkansing en kon ik naar de reprise van Most Wanted) maar dit keer kreeg ik alles en dus ook een kaartje voor de Marokkaan uit de Jordaan.
Ik werd niet teleurgesteld. Voor een heel schappelijk prijsje kreeg ik een zeer genoeglijk avondje. Je hebt diverse soorten cabaret. Dit is van het maatschappelijke. De samenleving wordt dus onder de loep genomen en soms genadeloos gefileerd. Maar ook de persoon op het podium wordt af en toe tegen het licht gehouden. Jeroen is scherp en soms heel erg vilein maar op andere momenten wordt je ook ontroerd en heel vaak op het verkeerde been gezet. Buiten dat hij veel praat want dat doen cabaretiers nu eenmaal, zingt Jeroen ook heel veel. De voorstelling zit vol liedjes, soms gemeen maar andere ook weer lief. Eentje kende ik al omdat ik die een dag eerder in 
Achter elkaar naar Golden Earring en De Dijk in Ahoy. Dat kwam ons bekend voor. Twee jaar geleden was dat ook zo maar toen zat er nog een dag tussen. Natuurlijk is het wel een beetje decadent maar als deze bands een feestje organiseren in Ahoy moeten wij erbij zijn en wij kunnen er toch ook niks aan doen dat ze dat graag direct na elkaar doen? Het zijn 2 heel verschillende feestjes maar allebei heel erg lekker en voor ons niet te missen.
We zijn eerst een cappuccino gaan drinken bij Café Ahoy en daarna gingen we maar eens in het Sportpaleis kijken. We hadden tijd genoeg om shirtjes te scoren, te plassen, de drinken en te hangen. 
Lekker meezingen met Als ze er niet is, Binnen zonder kloppen, Wakker in een vreemde wereld, Als het golft, Niemand in de stad, Amsterdam (ja, ook in Rotterdam), Nergens goed voor, Onderuit, Zevende hemel, Wanhoop niet, Recht in de ogen, Vroeger laat, Hou me vast (ik weet dat er iemand ontzettend baalt dat het nu wel gespeeld is), Zullen we dansen, Laat het vanavond gebeuren, Ik kan het niet alleen, Later is nu, Wat een vrouw en dan ben ik vast nog wel iets vergeten. Er werden ook een paar nieuwe liedjes gespeeld. Mijn van straat geredde roos kende ik al maar een maand of 4 geleden in Breda was de roos nog op straat gevonden.
Maar over is het concert dan nog niet. Er komen uiteraard nog toegiften. Dat zijn er om te beginnen een stuk of 4, 5. Daarmee is het nog niet gedaan want natuurlijk komen Huub, Nico, Pim, Hans, Anthonie, JB, Roland en Peter nog een keer terug. Daarna zou het echt voorbij zijn want Huub had geen verschoningen meer. Er volgen nog 3 nummers waarvan Mag het licht uit het laatste is. Insiders weten dat het dan echt uit met de pret is. Nog een keer brullen, het licht gaat uit en natuurlijk weer aan want we willen wel wat zien. Als de laatste noten wegklinken, zwaaien de mannen en verlaten ze voor de laatste keer het podium. 
Het grote licht gaat aan en iedereen maakt zich op om de zaal te verlaten. We hebben 2½ uur kunnen genieten. Het is een mooi avond geweest en we gaan nu naar huis.
Daarna is het echt over en stroomt Ahoy leeg na een lange, enerverend avond. We zijn moe maar zielsglukkig en gaan, in ons hoofd nog dansend, op weg naar huis en haard. De trouwe Bertus (die arme ziel heeft wat met ons te stellen) staat ons in Dordrecht al op te wachten. Het duurt lang voor ik slaap en dan droom ik er nog van. Maar het was ook zo mooi.
En toen dreigde het op het laatste moment mis te gaan. Vrijdag heb ik kou gevat en maandag voelde ik me zooooo slecht. Paniek. Ik ging toch geen griep krijgen? Niet NU! Alle in huis aanwezige anti-griepmiddelen werden aangewend en ik kroop vroeg onder de wol, na overigens al het halve weekend geslapen te hebben, want het ging me niet gebeuren dat ik dit concert ging missen. Echt niet! Gelukkig voelde ik me gisterenochtend wat beter. Ik was zwaar verkouden maar had geen koorts en nadat Nelly weg was, stelde ik Aafke telefonische gerust: we gingen "gewoon".
Aafke sloeg de soep over maar ik vond hem (iets met kerrie) goed. Het buffet was ook prima en al toetje kregen we een citroen-bavarois, denk ik. Het was in ieder geval lekker. Na het eten gingen we in de rij staan. We waren snel binnen. Als ervaren concertgangers hadden we geen verboden zaken bij ons. Ik had voor de zekerheid zelfs mijn camera thuisgelaten. Bleek dat je best een klein digitaal cameraatje mee mocht nemen. Tja, daar baalde ik wel van. Ik had zelf ook wel foto's willen maken in plaats van ze van internet te plukken maar niks aan te doen. We gingen eens bij de merchadise kijken en deze draaideurcrimineel deed het natuurlijk weer. 2 dit keer. Ja, ik ben zo schuldig als de hel maar ik kon ze echt niet laten hangen. Hoeveel ik er inmiddels heb? In totaal zou ik het niet weten maar van de Earring een stuk of 13, geloof ik, en ik kreeg er een heel mooi linnen tasje bij.
Het absolute dieptepunt is voor mij nog steeds een band uit Eindhoven waar je werkelijk strontchagrijnig en agressief tot op het moorddadige af werd. Zo erg was het gisteren niet maar voorprogramma's mogen ze van mij afschaffen. Toen ze van het podium af waren, hebben wij onze plaatsen maar eens opgezocht. Eerste ring, vak Ai, rij 21, stoel 19 en 20. We waren er klaar voor.
Wil niet zeggen dat dat het alleen maar is want ook Going to the run, Johnny make believe en Another 45 miles doen het prima in zo'n arena. Vanzelfsprekend kwamen klassiekers en concertfavorieten als Radar love, Twilight Zone, When the lady smiles, Long blond animal, Sleepwalkin' en Bombay voorbij maar ook Gambler's blues, Candy's going bad, Fightin' windmills, Weekend love en Leather. Er werden 2 nieuwe nummers gespeeld: My lips are sealed en Atmosphere. Het laatste had ik vorige week al een keer op tv gezien. 
Uitsmijters waren She flies on strange wings (gelukkig de lange versie want daar zit het mooiste stuk in) en Holy holy life. En na 2 uur was het feest dan echt voorbij.
En ze spelen nog steeds, zonder mankeren, het dak eraf. Ik was zo blij dat ik er gisteren "gewoon" bij kon zijn want het was een magische avond. Kippenvel. Ik hoop er nog veel te mogen beleven want dit is zo'n machtige band. En wat er door sommigen ook gezegd mag worden, voor mij is er geen twijfel over mogelijk want ik heb het zelf gezien en gehoord: The Earring still kicks ass!
Ernst Jansz
zitten eten en dat moesten wij ook nog doen. Maar waar? Uiteindelijk streken we neer bij Pizzeria Nerone. Daar was het behoorlijk druk maar wel warm. O, wat was het buiten guur. Het bedienen ging niet heel vlot maar we hebben wel lekker en niet erg duur gegeten. 
tijdens de voorstelling zingt Ernst liedjes, vertelt hij verhalen en leest hij soms voor uit het boek. Hij maakt gebruik van verschillende instrumenten, waarvan sommige behoorlijk apart zijn en bij een aantal nummers voert Shelly Lapré heel bijzondere dansen uit. De voorstelling is indrukwekkend, ontroerend, ontwapenend, openhartig, intiem, lief, bij tijd en wijlen hilarisch en zeer menselijk. Ik ben heel blij dat ik gegaan ben. Helaas is de voorstelling alleen nog vanavond te zien in Oostzaan en 3 keer in België want het is een absolute aanrader. Ernst brengt iets prachtigs op de planken.
dus dat gebeurde ook. Daarna was het de hoogste tijd om weer eens af te zakken naar Den Haag. Op weg daarheen werd het weer steeds slechter en we waren dan ook heel blij toen we er waren. We hebben nog even wat gedronken en zijn toen snel in bed gekropen. Het was laat en we waren alledrie moe.
Binnen wachtte ons nog een verrassing. Er zat namelijk een meneer in het restaurant die ons wel erg bekend voorkwam. Ik noem geen namen maar 's avonds zong hij ons vanaf een podium in het theater toe. Bij zijn vertrek kwam hij langs ons tafeltje en wenste ons nog smakelijk even. Onze avond kon al niet meer stuk en hij feitelijk moest nog beginnen. Wat het eten betreft: dat was overheerlijk. Lo Stivale is niet echt goedkoop maar de prijs zeker waard en het extraatje wat wij er kregen was natuurlijk onbetaalbaar.
Persoonlijk vond ik het een leuk zaaltje en de stoelen zaten goed. Dat is op sommige plekken wel anders. Alleen de nummering van de rijen is wat merkwaardig. Wij hadden kaarten voor rij 3 maar dat is in de praktijk rij 5 omdat er nog een rij A en B voor zijn. En men had de titel van het programma, volgens mij, iets te letterlijk genomen en de temperatuur in de zaal opgestookt tot 36,9°C. Het was er in ieder geval bloedheet maar dat mocht zeker de pret niet drukken.
Meneer Boeijen is immers een fantastische artiest die altijd iets moois op de planken brengt. We hebben dus een weergeloze avond gehad. Ik verheug me er nu al ontzettend op eind april nog een keer te gaan en te zien hoe het allemaal geworden is. Dat kan alleen maar nog mooier zijn. Volop nagenietend reisde ik, via Roosendaal, terug naar huis. Dat de 
Dat klinkt gestoord en is het natuurlijk ook maar wij vonden het een geweldig plan. Wegens de "beperkingen" van het kaartje konden we pas om 9 uur van start gaan en omdat het woensdag was, ging Theo's laatste trein naar huis even naar tienen dus we moesten de klus binnen een uur of 13 zien te klaren maar dat is ons gelukt.
De lucht was nog niet helemaal zwart, hij was diep donkerblauw, en het zou niet lang meer duren voor het laatste daglicht verdwenen was maar we waren er en we hadden onze doel voor die dag gehaald: we waren zowel in Maastricht als in Groningn geweest. En nu moesten we nog op tijd thuis zien te komen. Daar hadden we nog een uur of wat voor en we konden dan ook nog wel even langs Leeuwarden. Dat hebben we dus ook gedaan.
Aafke en ik zaten helemaal rechts op rij 2. Dat was niet helemaal de ideale plek voor 
Ik had 2 hoofdmissies. Een nieuwe jas en een nieuwe telefoon. De rits van mijn jas was stuk. Ik heb hem meegenomen naar mijn moeder, die heel goed kan naaien. Mama heeft er naar gekeken maar kwam tot de conclusie dat ze de jas helemaal moest slopen om er een nieuwe rits in te kunnen zetten dus daar is ze maar niet aan begonnen. Mijn telefoon thuis was al een hele tijd amechtig en viel steeds uit dus die moest ook maar vervangen worden voor ie helemaal overleden was. En wat er verder op ons pad zou komen, zouden we wel zien.
Ik kom per seizoen meestal wel een paar keer in de kleine zaal want er staan daar vaak hartstikke leuke voorstellingen en je neemt de stoelen (die zijn zo gruwelijk oncomfortabel; daar klaagt iedereen over) dan maar voor lief. Ik zat op rij A, dus helemaal vooraan, zowat in het midden. Ik zat dus met mijn snufferd bijna op het gebeuren en had een onbelemmerd uitzicht op Fré, die vrijwel recht voor me stond, en de geweldige muzikanten Jan van der Meij (gitaar), Hein Offermans (contrabas en tuba) en Gwen Cressens (piano, accordeon en bandoneon) want in de kleine zaal is geen podium.
Tussen Casper en Sophie gaat het hartstikke goed. Ik ben er eigenlijk altijd vanuit gegaan dat Casper Sophie vrij gemakkelijk zou accepteren. Cas is een echt gezelschapsdier en kan met vrijwel iedereen goed opschieten. En Sophie is ook een troetel. Ze zijn dan ook regelmatig dicht bij elkaar te bewonderen. Casper geeft Sophie ook regelmatig een wasbeurt en ze spelen samen. Nu is Cas nogal fors en soms ook wat ruw maar als het Sophie niet zint, mept ze gewoon van zich af. Allebei liggen ze ook wel graag bij me of in ieder geval in de buurt dus ik heb weleens ruimtegebrek als ze niet gewoon m'n hele plek inpikken want dat kan ook nog maar als ik echt graag wil en een beetje zachte aandrang gebruik, willen ze nog wel plaats maken maar we hebben het hier gezellig en met Trixi heb ze gewoon individuele onderonsjes. Dat blijft tenslotte de majesteit dus die verlangt en krijgt koninklijke behandeling. 
. Natuurlijk had ik de afgelopen dagen al aan de temperatuur gemerkt dat het niet direct hoogzomer is maar toen ik vanmorgen de deur uitging, kwam ik tot de ontdekking dat de wereld er ook winters uitzag. Het zou gesneeuwd hebben en daar zag het ook wel naar uit maar dat was mij, op de een of andere reden, een beetje ontgaan. Nu schijnt er op andere plaatsen stukken meer gevallen te zijn maar ook hier in de Merwestad heeft de wereld een beetje een witte hoed. Dat heb ik, uit de losse pols, een beetje vast proberen te leggen en wat resultaten zijn hier op mijn log en, uitgebreider, 
Ik wilde geld pinnen om te controleren of mijn salaris inderdaad gestort was maar de beide geldautomaten op het plein bleken tijdelijk buiten gebruik te zijn dus ging ik eerst maar naar de stad in plaats van boodschappen te doen. Ik moest even een sprintje trekken om de bus te halen maar toen was ik , hijgend en wel, onderweg naar het centrum. In de stad was het druk op deze winterse vrijdag voor de kerst. Buiten dat er markt is, zijn er blijkbaar ook al veel mensen vrij. Ik had een ding dat ik persé wilde hebben en dat heb ik ook gekocht maar ik kwam ook nog een paar dingen tegen waar ik niet direct op uit was maar die ik toch echt niet kon laten liggen. Ik vond mijn uitstapje dan ook zeer geslaagd.
Voor ik naar de buurtsuper ging, bracht ik even mijn stadse aankopen thuis. Dat waren een paar tijdschriften, de nieuwste boekjes van Mart Smeets en Baantjer, zodat mijn verzameling compleet blijft, de dubbel-cd plus bnus-DVD Live van 
Gelukkig kreeg ik daar ook dit jaar weer hulp bij. Dit keer was Nelly mijn steun en toeverlaat. En hij is weer extraordinair of extra ordinair geworden. Het is maar hoe je het bekijkt. Hij hangt redelijk vol met van alles en nog wat. Mooie dingen, gekke dingen maar het is in ieder geval weer een echte Louise-boom geworden en ik heb nog een heleboel over. Ik heb gewoon heel veel dingen. Ik vind mijn kerstboom weer helemaal te gek en ga er lekker een poosje van genieten. Dat kan al per direct want ik heb vakantie. Afgelopen vrijdag was mijn laatste werkdag van het jaar. De zaak is vanaf volgende week sowieso 2 weken gesloten maar ik heb nog een weekje extra genomen want ik moet ook proberen mijn verlofstuwmeer een beetje in te dammen. En ik vermaak me wel, al was het alleen maar met het bewonderen van mijn kerstboom maar verder is er ook nog genoeg waar ik me uitstekend mee bezig kan houden. Vervelen ga ik me absoluut niet, deze kerstvakantie.
Laatste reacties